۱-۷- تعریف مفاهیم و واژگان اختصاصی طرح ۱۹
فصل ۲: آوانویسی و ترجمه سرود انگد روشنان ۲۰
فصل ۳: ویژگی­های دستوری زبان پهلوی اشکانی در متن انگد روشنان ۱۱۵
۳-۱- مقدمه ۱۱۶
۳-۲- اسم ۱۱۶
۳-۲-۱- اسامی بسیط ۱۱۷
۳-۲-۲- اسامی مشتق ۱۱۸
۳-۲-۳- اسامی مرکب ۱۲۰
۳-۳- صفت ۱۲۱
۳-۳-۱- صفات بسیط ۱۲۱
۳-۳-۲- صفات مشتق ۱۲۱
۳-۳-۳- صفات مرکب ۱۲۳
۳-۴- قید ۱۲۴
۳-۴-۱- قیدهایی که تنها نقش قیدی داشته‌اند ۱۲۴
۳-۴-۲- قیدهایی که به عنوان پیشوند فعلی و یا حرف اضافه هم به کار ‌رفته‌اند‌ ۱۲۴
۳-۴-۳- قیدهایی که اسم یا صفت بوده‌اند و به عنوان قید هم به کار ‌رفته‌اند‌ ۱۲۴
۳-۵- فعل ۱۲۵
۳-۵-۱- ماده مضارع ۱۲۵
۳-۵-۲- ماده ماضی ۱۲۷
۳-۶- نحو اسم و ضمیر ۱۲۹
۳-۷- نحو صفت ۱۳۲
۳-۸- نحو قید ۱۳۲
۳-۹- ساخت ارگاتیو(ماضی متعدی) ۱۳۳
فصل ۴: تجزیه و تحلیل واژه‌ها و ریشه­شناسی ۱۳۵
۴-۱- مقدمه ۱۳۶
فصل ۵: نتیجه ­گیری ۲۰۷
کتابنامه ۲۱۶
کلیات
مقدمه
زبان‌هایی که در ایران از گذشته تا امروز متداول بوده‌اند، از نظر ویژگی­های زبانی وجوه مشترکی دارند هر چند که این زبان‌ها در سرزمین‌های گوناگونی از ایران رواج داشته اند. این مجموعه زبان‌ها را اصطلاحا گروه زبان‌های ایرانی می­نامند که خود منشعب از زبانی فرضی به نام هندوایرانی است که اصل زبان‌های اقوام هندی و ایرانی، پیش از جدا شدن از یکدیگر و سکونت در هند و ایران بوده است. شاخه هندوایرانی نیز خود یکی از شاخه­های زبان فرضی دیگری به نام هندواروپایی است که مادر اغلب زبان‌های اقوامی است که در سرزمین­های واقع در شبه قاره هند تا شمال اروپا به سر می­برند یا به سر می­برده­اند. از نظر تاریخی، زبان‌های ایرانی را به سه دسته عمده تقسیم می‌کنند: زبان‌های دوره باستان، زبان‌های دوره میانه و زبان‌های دوره نو.
زبان‌های دوره میانه که در فاصله­ای میان حدود ۳۰۰ ق.م. تا حدود ۷۰۰ م. بوده است، در واقع به زبان‌هایی که پس از سقوط هخامنشیان تا آغاز اسلام در ایران بزرگ رایج بوده، گفته می‌شود که گونه­ های تحول یافته زبان‌های ایرانی باستان محسوب می‌شدند. از گروه زبان‌های ایرانی میانه غربی از دو زبان آثار عمده­ای در دست است: زبان پهلوی اشکانی (یا پهلوانیگ[۱] یا پهلوانی اشکانی) و فارسی میانه یا پهلوی.
زبان پهلوی اشکانی زبان رایج دوره اشکانیان (از حدود ۲۵۰ ق.م. تا حدود ۲۲۴ م.) بوده که تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری بدان تألیف می­شده است. این زبان در شمال و شمال شرق ایران متداول بوده و از صورت باستانی آن اثری بدست نیامده است. از دیگر زبان‌های ایرانی میانه که با زبان پهلوی اشکانی هم­خانواده بودند، می‌توان از سغدی، خوارزمی، سکایی (با دو گویش خُتَنی و تُمشُقی)، بلخی( از شاخه شرقی) و فارسی میانه (شاخه جنوب غربی) نام برد.
کهن­ترین آثار موجود به زبان پهلوی اشکانی متعلق به سده نخست پیش از میلاد است. این زبان تا حدود سده ششم میلادی زنده بود و سپس به تدریج رو به خاموشی نهاد. آخرین آثار موجود به زبان پهلوی اشکانی، آثار مانوی است که اکثرا به پیش از سده نهم میلادی/ سوم هجری تعلق دارد. آثار پهلوی اشکانی مانوی حتی تا سده سیزدهم میلادی/ هفتم هجری نیز به نگارش در می­آمد، اما چون این آثار را در زمانی نوشته­ شدند که پهلوی اشکانی زبانی مرده بود، در آنها اشتباهات و گاه آمیختگی­هایی با فارسی میانه دیده می­ شود.
هر چند از ادبیات ایرانی دوره میانه اشعار زیادی بر جای نمانده، اما بازمانده دو منظومه درخت آسوریک و یادگار زریران و دیگر سرودهای پهلوی اشکانی و فارسی میانه وجود یک سنت شعری پایدار را در این دوره به اثبات می­رساند؛ با این وجود از ادبیات شفاهی دوره اشکانی اطلاعات چندانی در دست نیست.
بخش بزرگی از اشعار ایرانی دوره میانه را سرودهای مانوی تشکیل می­دهد که آنها را عمدتا با آلات موسیقی در جشن‌ها و مراسم دینی می­خوانده­اند. این اشعار دارای وزن ضربی یا تکیه­ای بودند و تکیه روی هجاهای آخر دو کلمه اصلی هر مصراع قرار داشت. سرودهای مانوی را به طور کلی به سه دسته سرودهای بلند، سرودهای دینی و سرودهای کوتاه تقسیم کرده‌اند که از سرود‌های بلند، منظومه­های «هویدگمان» و «انگدروشنان» باز مانده است.
شعرهای مانوی در نسخه­ها غالبا به صورت نثر نوشته شده است و معمولا آخر ابیات را با نقطه­ای رنگین مشخص کرده ­اند، اما در انگدروشنان هر بیتی دارای دو مصرع است و در میان هر مصراع یک یا دو نقطه گذاشته شده که مصراع را به دو پاره تقسیم می­ کند و میان ابیات، فاصله سفید است. سرود مانوی انگدروشنان به تقلید از دو زبور مانی و به زبان پهلوی اشکانی سروده شده و امروزه قطعاتی از آن به زبان سغدی نیز در دست است. این عنوان از نخستین کلمه بیت اول این مجموعه­ گرفته شده است: angad rOSnAn fryAnag… «ای یار روشنان کامل…».
انگدروشنان دارای هشت بخش(اندام/ هَندام) است که در آن سخن از روح سرگردان و پریشانی است که گرفتار حمله­های دشمن شده و در آرزوی نجات دهنده­ای است تا رستگار گردد. روح نومید است و فریاد می­کشد «چه کسی نجاتم خواهد بخشید؟»؛ و سرانجام نجات دهنده‌ای ظاهر می­ شود و کلامی مهربان و عاشقانه بر زبان می­راند و به او نوید رهایی می­دهد. دیوان می­گریزند و مژده رستگاری به روح داده می­ شود. روح جامه نور بر تن می­ کند و از زندان ظلمانی تن آزاد می­ شود و به آسمان می­رود. با این حال و به رغم آزاد شدن روان، جهان در رنج و زیبایی ناپایدارش هنوز پابرجاست.
از نظر واتر برونو هنینگ و بعدها مری بویس، شیوه سرایش دو سرود هویدگمان و انگدروشنان به گونه­ ای است که می­توان گمان برد هر دو از یک سراینده بوده ­اند. هنینگ معتقد بود که منظومه هویدگمان را مارامو سروده است و بی­گمان سراینده انگدروشنان از سبک او پیروی کرده است. اما ورنر زوندرمان در سال ۱۹۹۰ با بازخوانی نام «مارخورشید­ وَهمَن اِسپَسَگ» در سرآغاز دست­نوشته M233/r/، ثابت کرد این دو مجموعه را اسقفی مانوی به نام «مار خورشید وَهمَن» سروده است.[۲]
بیان مسئله و اهمیت آن
اهمیت زبان پهلوی اشکانی به ویژه در فاصله میان سده نخست پیش از میلاد تا سده چهارم میلادی، سبب شد که واژه­ های بسیاری از این زبان علاوه بر فارسی میانه، سغدی و ارمنی به زبان‌های آرامی، سریانی، مندایی و از طریق ارمنی به گرجی نیز راه یابد. این زبان پس از گسترش دین مانوی (۲۱۶-۲۷۶ م.) در خراسان و ماوراءالنهر، به کوشش مبلغان مانوی در سده سوم میلادی به عنوان یکی از ابزارهای تبلیغ مورد استفاده مانویان قرار گرفت و کتاب‌هایی به آن زبان تالیف یا ترجمه شد. آثار متاخر مانوی که بخش قابل توجهی از آنها را آثار منظوم تشکیل می­دهد در زمانی به نگارش درآمده که پهلوی اشکانی زبانی مرده بود است. به همین دلیل است که در بسیاری از موارد تأثیر واژ­ه­ها و گاه نکات دستوری فارسی میانه را می­توان در آنها مشاهده کرد. مانی و پیروان او به نوشتن کتب و رسالات اعتقاد و علاقه فراوان داشتند و این امر را یکی از وسایل عمده تبلیغ دین خود می‌دانستند (تفضلی،۱۳۷۶: ۳۳۳) از آنجا که مانویان به زبان مردمی که در میان آنها قصد تبلیغ داشتند، کتاب می‌نوشتند آثار مانوی به زبان‌های متعددی موجود است. هم‌چنین اکثر آثار مانوی ایرانی به (فارسی میانه و پهلوی اشکانی و سغدی و فارسی دری)، به خط مخصوص مانویان است که از خط سریانی سطرنجیلی گرفته شده است. (تفضلی،۱۳۷۶: ۳۳۴)
ایران‌شناسان این متون را به قصد بررسی عقاید مانوی بارها مورد مطالعه قرار داده­اند، اما در این مطالعات کمتر به ویژگی‌های زبانی و ادبی این متون پرداخته شده است. درباره وزن اشعار مانوی مباحث زیادی مطرح شده و به نظر می­رسد در وزن این اشعار، علاوه بر تعداد هجاهای تکیه­دار، ضرب وزن می ­تواند متفاوت باشد. علاوه بر تکنیک‌های ساختاری، مانویان در اشعار خود، که آنها را غالبا همراه با ساز و آواز می­خواندند، برای جذابیت آنها و نیز به منظور بهتر عرضه کردن افکار و عقاید خویش، از صنایع لفظی و صور خیال، خصوصا تشبیه و مجاز استفاده می­کردند. آن بخش از سروده­های مانوی که در این پژوهش مورد بررسی قرار می­گیرد، سرود انگدروشنان (روشنان کامل) و به زبان پهلوی اشکانی است. تمامی این شعر بلند درباره سفر روح است پس از رهایی از زندان تن یا جهان تاریکی به جهان روشنایی و رسیدن به پدر نخستین و مادر زندگان. از آنجا که از زبان پهلوی اشکانی نسبت به زبان فارسی میانه آثار کمتری در دست است، بررسی ویژگی‌های آوایی، ساخت­واژی و نحوی این متون، نکات بسیاری را درباره این زبان ایرانی میانه غربی روشن خواهد کرد.
در این پژوهش سعی بر آن است تا سرود انگدروشنان با بهره گرفتن از منابع معتبر واج­نویسی شود، جنبه شعری آن به نحوی در فارسی امروز مشخص و در آخر ترجمه­ای از آن بر پایه متن سرود که در صفحات ۱۱۲ تا ۱۷۳ کتاب THE MANICHAEAN HYMN-CYCLES IN PARTHIAN نوشته Mary Boyce آمده، به زبان فارسی ارائه شود. هم‌چنین در فرایند کار تا آنجا که میسر باشد ویژگی­های صرفی و نحوی و ریشه­شناختی واژه ­ها و متن مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
هدف تحقیق
از آنجا که ‌‌در پژوهش‌های صورت گرفته بر روی متون مانوی آن‌طور که باید و شاید به مسائل زبانی پرداخته نشده و در مورد ریشه‌های بسیاری از لغات ابهام وجود دارد، سعی بر آن است که در این پایان‌نامه تا آنجا که ممکن است به بررسی تحولات زبانی متن پرداخته شود.
پرسش­های تحقیق

جهت دانلود متن کامل پایان نامه به سایت azarim.ir مراجعه نمایید.

با توجه به اینکه متون گونه ادبی زبان پهلوی اشکانی به شمار می­آید، جا به­جایی مقولات دستوری در آنها از این نظر چگونه است؟

ترجمه­های انگلیسی منتشر شده از این متون تا چه اندازه با محتوای متون هم‌خوانی دارد؟

آن دسته از واژه­ هایی که تا به امروز ریشه­شناسی معینی برای آنها ارائه نشده، با توجه با یافته­ های جدید تا چه اندازه قابل بررسی و تحلیل ریشه­شناختی هستند؟

پیشینه تحقیق
آثاری که از مانویان به زبان‌های ایرانی (فارسی میانه و پهلوی اشکانی و سغدی) در دست است، در اوایل قرن بیستم از زیر خرابه­های دیرهای مانویان در واحه تورفان در شمال غرب چین در استان سین­کیانگ[۳]، که در زیر شن و خاک مدفون شده بود، به­دست آمده و در کشف و قرائت و ترجمه و تفسیر سهم عمده از آنِ دانشمندان و محققان آلمانی است. بیشتر آثار مکشوفه در تورفان اکنون در برلین محفوظ است و تعداد بسیاری از آن اسناد هنوز منتشر نشده است. در موزه­های شهرهای دیگر مانند لندن، پاریس، سن پطرزبورگ و کیوتو نیز برخی از اوراق مانوی وجود دارد.
پژوهش در شعر مانوی را مولر[۴]، خاورشناس بلندپایه آلمانی، آغاز کرد. وی در سال ۱۹۱۳ در برلین سرود ششم انگدروشنان و متن و ترجمه سرودنامه­ای مانوی به نام مَهرنامگ را در Ein Doppelblatt aus einem manichäischen Hymnenbuch (ma~rnAmag) منتشر کرد.
والتر برونو هنینگ[۵] طی سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۸پاره­های بسیاری از سرودهای مانوی را قرائت کرد و پس از سال­ها پژوهش و بررسی متوجه شد که چهار سرود به پارسی میانه و پهلوی اشکانی وجود داشته که هر یک به بخش­هایی (اندام­ها) تقسیم می­شده است. او بخش­هایی از دو سرود پهلوی اشکانی هویدگمان و انگدروشنان را منتشر کرد و قطعاتی از سرودنامه­های یاد شده را با سرودهای چینی مانوی مطابقت داد و نام سراینده و زمان سرایش اشعار را کشف کرد.
مری بویس[۶] در سال ۱۹۵۴ دو سرود بلند مانوی هویدگمان و انگدروشنان را به زبان پهلوی اشکانی به همراه اصلاحاتی از والتر برونو هنینگ وگاه ترجمه­هایی از خود او به کمک متن سغدی و چینی در پانوشت و با واژه­نامه­ای در The Manichaean Hymn-Cycles in Parthian به چاپ رساند. مفصل‌ترین مجموعه اسناد شعری به زبان ایرانی میانه غربی که در دسترس ما قرار دارد، همین مجموعه سرودهای مانوی به زبان پهلوی اشکانی است که مری­ بویس با حوصله زیاد بازسازی و منتشر کرد. مؤلف در مقدمه فهرست کاملی از انواع مصرع‌ها ، یا به عبارت بهتر، انواع پاره­ها را که در دو اثر هویدگمان و انگدروشنان آمده است، به دست می­دهد. این انواع بر حسب تعداد هجاها و محل تکیه­ها تعریف می­شوند.

هم‌چنین مری بویس در ۱۹۶۰ فهرست کامل دست‌نوشته­های مانوی تورفان را در کتاب A Catalogue of the Iranian Manuscripts in Manichean Script in the German Turfan Collection منتشر کرد و در آن دست‌نوشته­ها را به صورت موضوعی دسته­بندی کرد. وی در سال ۱۹۷۵ در اثر دیگری به نام A Reader in Manichaean Middle Persian and Parthian بسیاری از دست‌نوشته­های نسبتا سالم فارسی میانه و پهلوی اشکانی را با تعلیقات مفصل همراه با واژه­نامه­ای منتشرکرد.

ورنر زوندرمان[۷] از دیگر ایران­شناسانی است که بیشتر پژوهش­های خود را به مانی اختصاص داده است. وی در The Manichaean Hymn Cycles Huyadagmān and Angad Rošnān in Parthian and Sogdian که آن را در ۱۹۹۰ به چاپ رساند، مجموعه سروده­های هویدگمان و انگدروشنان را بررسی کرده و متن­های تازه­ای درباره دو سرود یاد شده به خط و زبان سغدی ارائه می­دهد و آن را با متن­های پهلوی اشکانی که مری بویس در ۱۹۵۴ منتشر کرده، مقایسه نموده و به نتایج تازه­ای دست می­یابد.
دزموند دورکین مایسترارنست[۸] در واژه‌نامه مانوی خودDictionary of Manichaean Texts, Volume III: Dictionary Of Manichaean Middle Persian and Parthian که در سال ۲۰۰۴ چاپ شد، واژه‌های به کار رفته در دو سرود هویدگمان و انگدروشنان را آورده است.
روانشاد ایرج وامقی (۱۳۷۹-۱۳۱۱) در سال ۱۳۷۸ کتاب «نوشته­های مانی و مانویان» را به چاپ رساند که در آن کتاب، بخش‌هایی از دو سرود هویدگمان و انگد روشنان را بر پایه کتاب مری بویس ترجمه کرده و برای برخی واژه ­ها ریشه‌هایی به صورت پانوشت ارائه داده است.
ابوالقاسم اسماعیل­پور در سال ۱۳۸۶ در بخش مربوط به سرودهای مانوی در کتاب «سرودهای روشنایی: جستاری در شعر ایران باستان و میانه و سرودهای مانوی»، چند بخش­ از دو سرود هویدگمان و انگد روشنان را بر پایه قرائت و حرف نوشت مری بویس و با ترجمه همه یادداشت‌ها و تفسیرهای او آورده است.
روش پژوهش
نوع روش در انجام این پژوهش به صورت توصیفی انجام شده است و در گردآوری اطلاعات و داده ­ها از روش کتابخانه­ای استفاده شده است.
تعریف مفاهیم و واژگان اختصاصی طرح
ریشه­شناسی، واج­شناسی تاریخی، زبان پهلوی اشکانی
ریشه­شناسی: یکی از شاخه­های زبان‌شناسی تاریخی و تطبیقی است که به شناخت ریشه واژه ­ها می ­پردازد. به طور کلی ریشه­شناسی علم مطالعه تاریخی واژه ­ها می­باشد.
واج­شناسی تاریخی: به آن بخش از دانش زبان­شناسی که به بررسی و توصیف صداهای زبان با توجه به نقش واجی آنها، یعنی ویژگی ایجاد تمایز میان تکواژها و نیز روابط گوناگون موجود میان واج‌ها و همچنین ساخت واژه ­ها از لحاظ چگونگی پیوند واج‌ها در آنها می ­پردازد، واج‌شناسی اطلاق می­ شود. در واج­شناسی تاریخی سابقه تاریخی واژه ­ها هم مورد بررسی قرار می‌گیرد.

آنچه تاکنون آوردیم دست خط مأمون و یا املای وی در زمینه ولایتعهدی بود. در منابع تاریخی یاد شده است که مأمون از امام رضا (ع) خواست تا حضرت نیز در تأیید عهدنامه و پذیرش ولایتعهدی چند سطری بنویسد و امام پذیرفت و در پشت صفحه چنین مرقوم داشت:
«بسم الله الرحمن الرحیم»
سپاس خدای را که آنچه بخواهد انجام دهد و کسی را یارای چون و چرا در کار او نیست. نگاه خیانت را –هرچند گذرا و سریع باشد- می داند و بر اسرار نهفته در سینه ها آگاه است.
درود بر پیامبر خدا محمد (ص) خاتم انبیاء و بر خاندان پاکش باد.آنچه در ذیل می آید سخنان من (علی بن موسی) است.
فرمانروای مؤمنان- که خداوند به صداقت و پایداری بر حق یاری اش دهد و برای حرکت در راه
رشد و رستگاری موفقش بدارد- حق ما را که دیگران نشناختند به رسمیت شناخت رشته های خویشاوندی را (که میان علویان و عباسیان) گسسته شده بود به هم پیوست و جان های بیمناک (از ستم خلفای پیشین) را آسودگی بخشید، بلکه به آنها حیات بخشید و نیازمندان را بی نیاز ساخت. و در این کارها جوینده ی رضای پروردگار جهانیان بود و جز از او پاداش نمی خواست. به زودی خداوند جزای شاکران را خواهد داد و اجر نیکوکاران را ضایع نخواهد کرد.
فرمانروای مؤمنان – مأمون – ولایتعهدی خویش و فرمانروایی بزرگ را برای من قرار داده است البته اگر پس از او زنده باشم.
از این پس، هر کس گره ای را که خداوند به محکم بستن آن فرمان داده، بگشاید و رشته ای را که خداوند استحکام آن را می پسندد بگسلد، حریم الهی را حرمت ننهاده و حرام خدا را حلال شمرده است؛ اگر با این کار بخواهد بر امام عیب گیرد و حریم اسلام پاره کند.
پیشینیان نیز همین شیوه را پیشه ساخته بر لغزشها صبر کردند و بر ناگواریها خرده نگرفتند تا دین به پراکندگی نینجامد و رشته وحدت مسلمانان، گسسته نشود، چه این که دوران جاهلیت نزدیک بود و فرصت طلبان درصدد یافتن فرصت برای آشوبگری بودند.
من، خدا را بر خویش گواه گرفته ام که اگر زمامداری مسلمانان و خلافت را بر عهده من نهاد، با همه مردم به طور کلی و با بنی عباس بویژه، براساس فرمان خدا و رسول رفتار کنم. خونی بی گناه نریزم ناموس و مال کسی را مباح نشمارم، جز به اجازه قانون الهی.خدا را گواه گرفته ام که نهایت توانم را در انتخاب افراد لایق به کار گیرم. این، پیمانی است که با خدا بسته ام، پیمانی مؤکد که مورد سؤال الهی خواهد بود چنان که خدا فرموده است: (به عهد وفا کنید، زیرا عهد مورد سؤال واقع می شود).
اگر روش دیگری در پیش گیرم یا – برخلاف عهد خویش – تغییری پدید آورم، سزاوار سرزنش و
کیفر خواهم بود.
به خدا پناه می برم از خشم الهی، و مشتاقانه به سوی او نظر دارم تا در مسیر اطاعت خود یاری ام دهد و راه معصیت بر من ببندد و عافیت را به من و همه مسلمانان ارزانی دارد.
اما «جامعه» و «جفر» برخلاف این دلالت دارند و نمی دانم که سرانجام من و شما چیست!
«حکم تنها از آن خداست، حق را داستان می کند و حق و باطل را به بهترین گونه متمایز می سازد.» با این وصف – که می دانم فرصت زمامداری و خلافت نخواهم یافت – دستور فرمانروای مؤمنان -مأمون- را امتثال کرده و خوشنودی او را برگزیدم، خداوند من و او را نگه دارد. خدای را بر این مطلب گواه می گیرم چه این که گواهی او کافی است. (معینی ،۱۳۸۹، ۱۲۶-۱۱۹).
۳-۲-۳-۲-۳٫ نکات مهم مأمون در عهد نامه
ثبت تفصیلی عهدنامه ولایتعهدی در این مجموعه از آن رو اهمیت دارد که برخی از حقایق تاریخی را آنچنان که از مضمون آن قابل نتیجه گیری است از مضامین دیگر با این صراحت نمی توان استفاده کرد.
در آن بخش از عهدنامه که اظهارات شخص مأمون و دست نوشته یا املای وی است نکته های ظریفی نهفته است که فهرست گونه به آنها اشاره می کنیم.

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت fotka.ir مراجعه نمایید.

دین اسلام بهترین دین است.

مأمون تلاش می کند عنوان امیرالمؤمنین را برای خود در ذهن همه مردم تثبیت کند.

خلافت را ادامه رسالت پیامبر (ص) دانسته و آن را پایه و قوام دین و مایه کمال دین دانسته و از

این جهت جنبه شرعی به آن می دهد برخلاف نظر اهل بیت که امامت را مایه کمال دین دانسته
و شأن نزول «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی» را فقط مسأله امامت می داند.

خلیفه را فرد مؤمن و مطیع خدا و دلسوز مسلمانان دانسته و خلافت را موهبتی الهی برای خود لحاظ نموده و تشکیل حکومت عدل را وظیفه خود دانسته است، و تلاش خود را بعنوان وظیفه خلیفه بیان داشته و اداره امور کشور و اجرای احکام الهی از شئون خود دانسته است.

مأمون ولایتعهدی را کاری الهی و لایق ترین فرد در بین عباسیان و علویان برای این منصب را

علی بن موسی الرضا می داند و با انتصاب امام رضا به این مقام به نوعی منت بر سر آن حضرت گذاشته است.

مأمون به همه فرزندان ، لشکریان، وزرا، علما و همه افراد دستور داده تا با امام رضا (ع) بیعت

کنند.

دریافت بیعت از مردم برای فرمانروایی خود به بهانه دریافت بیعت برای ولایتعهدی امام رضا(ع) زیرا می نویسد مردم اول باید با امیرالمؤمنین – مأمون- و سپس با علی بن موسی الرضا(ع) بیعت نمایند.

مأمون در متن عهدنامه به سخن خلیفه دوم عمر استناد می کند که وی گفته اگر گوساله ای در کنار فرات بمیرد و تلف شود مورد بازخواست الهی خواهم بود به نوعی می خواهد نظر اهل سنت را به خود جلب کند تا حمایت آنها را از حکومت خود داشته باشد.

۳-۲-۳-۲-۴٫ نکات مهم امام رضا (ع) در عهدنامه
مأمون از امام رضا خواست تا در تأیید عهدنامه ولایتعهدی خود که از ناحیه مأمون منصوب شده چند جمله ای بنویسد. امام رضا (ع) که در حال تقیه بود ناگزیر جملات را نوشت که نکاتی از آن قابل تأمل است.

امام در اول نوشته خود تدابیری بکار برده که نوعی تهدید و نگرانی و بی اعتمادی از آن برداشت می شود. وی می فرماید خداوند هرچه بخواهد انجام می دهد و کسی نمی تواند قضاء و حکم الهی را بوسیله تزویر و… تغییر دهد و درنهایت می فرماید خداوند نگاه ها و نظرهای خائنانه را هر چند از چشم آدمیان مخفی باشد می شناسد. و پس از درود بر پیامبر(ص) بر خلاف مأمون نامی از خلفاء نبرده و به جای آن نام اهل بیت را با اوصاف «طیبین» و «طاهرین» می آورد (معینی،۱۳۸۹، ۱۲۹)

در جمله دوم بیان داشته امیرالمؤمنین (مأمون) از حق ما اهل بیت آنچه دیگران نشناخته بودند مقداری از آن را شناخت و منظورش این بود. که خلافت حق اهل بیت بود و باید مأمون آن را رها می کرد و آن را به اولاد علی بن ابیطالب واگذارد. (مدرس بستان آبادی ،۱۳۹۰، ۳۰۶)

وقتی به ولایتعهدی اشاره کرد با جمله «ان بقیت» ولایتعهدی خود را مشروط به زنده بودن پس

از مأمون کرد و این جمله از خبرغیبی یعنی شهادت خودش قبل از مرگ مأمون خبر می داد.

امام پیمان شکنان ولایتعهدی را حرمت شکنان حریم الهی معرفی می کند، در حالی که می دانست اولین کسی که این حریم را می شکند خود مأمون است.

تصریح امام به عمر کوتاه خود و فرصت نیافتن به ولایتعهدی می فهماند که پذیرش ولایتعهدی از

روی اصرار مأمون بوده نه با میل خودش و در ادامه با جمله «بذلک جری السالف» به مأمون یادآوری کرده است که پذیرش ولایتعهدی بازگشت از اصول اعتقادی مکتب امامان نیست بلکه مسالمت با خلفاء در حد امکان است که شیوه امامان پیشین بوده است.

بیان برخی از اصول ارزشی حکومت از زبان امام که اگر روزی حکومت را در اختیار گیرم حق و عدالت را برای همگان اجرا خواهم کرد و خارج از قوانین الهی هیچ خونی را نخواهم ریخت و جلوی هتک نوامیس را خواهم گرفت، و از نیروهای کارآمد و لایق در اداره امور بهره خواهم گرفت.

۳-۲-۳-۳٫ بیعت ولایتعهدی با امام رضا (ع)
مأمون آنچه به عنوان ولایتعهدی امام رضا طرح ریزی نموده بود. آن را در مراسم رسمی با عنوان بیعت با ولیعهد شکل می داد. که زمان آن در دهه اول ماه مبارک رمضان سال ۲۰۱ قرار داد. و از رجال سیاسی ، و دانشمندان فرماندهان نظامی ، شاعران و… دعوت بعمل آورد و با حضور دربار فضل بن سهل به نیابت از مأمون امام را بعنوان ولیعهد مأمون معرفی کرد. و قرار شد حاضران اول
با مأمون سپس با علی بن موسی الرضا بیعت کند ( معینی ،۱۳۸۹، ۱۱۷)
مأمون اول خود دست بیعت دراز کرد و سپس پسران او بیعت کردند؛ بعد آشنایان و سپس همه جمعیت با امام رضا (ع) با عنوان و لیعهد بیعت کردند. (مدرس بستان آبادی ،۱۳۹۰، ۳۰۷) آنگاه خطباء و شعرا در وصف خلیفه و تجلیل از امام سخنان گفتند، و شعر سرودند. مرحوم ابن بابویه نقل می کند: که امام خطبه ای در آن مراسم قرائت فرمود که پس از حمد و ثنای خدا و درود بر پیامبر و آلش خطاب به حاضرین فرمود : مأمون موضوع مهم زمامداری مسلمانان را ( بعد از خودش ) به من انتقال داد . اگر من بعد از او باقی باشم پس هر کس پیمانی را که خدا خواسته مستحکم باشد، بشکند، و رشته ای که خدا دوست داشته استوار بماند، پاره کند. و حرام خدا را حلال سازد، و احترام آن را رعایت نکند. و یا به لحاظ مخالفت با ولایتعهدی ، امام را مورد سرزنش قرار دهد و با این عمل خود اسلام را هتک کند ، من صبر اختیار می کنم و البته روش گذشتگان ما در برابر افراد نادان و فرومایه به همین گونه بوده است. آنان در برابر حوادث ناگوار صبر کردند. و من نمی دانم سرانجام با من و شما چگونه رفتار می شود . حکم و فرمان مخصوص اوست به حق، حکم می کند. و او بهترین جدا کننده حق از باطل است . (القمی (صدوق) ،۱۳۸۷،‌ ۴۷۷)
اما در متن سخنش اشاره ای می کند که ولایتعهدی را به من واگذارکردند مشروط به اینکه زنده باشم به نوعی بیان می دارد. که امام قبل از مأمون از دنیا می رود. و ولایتعهدی در کار نیست و در آخر بیان می دارد نمی دانم سرانجام با من و شما چگونه رفتار می شود به نوعی اعلام می دارد که رفتار آینده مأمون با او تغییر می کند. و برخی انتظار می کشیدند امام به خاطر انتصاب او به ولیعهدی از مأمون تقدیر کند .
ولی امام هیچگونه اشاره ای به این موضوع نکرد و امام غیر مستقیم به حاضرین فهماند که این ولایتعهدی عاقبتی ندارد اما مرحوم شیخ مفید در کتاب ارشاد می فرماید مأمون از امام رضا(ع) درخواست کرد که سخن بگوید. و امام فقط یک جمله فرمود: «اِنَّ لَنا عَلَیکُم حقاً برسول الله ولَکُم علینا حقاً به فاذا اَنتُم اَدَّیتُم ذلک وَجَبَ علینا الحق لکم » ( المفید ، ج۲ ،بیتا، ۲۵۳)
بواسطه رسول خدا از برای ما بر شما حقی است و نیز به واسطه آن حضرت ، شما بر ما حقی است پس هر گاه شما حق ما را ادا کردید ، ما نیز حق شما را مراعات خواهیم کرد.
۳-۲-۳-۴٫ اهداف مأمون از طرح ولایتعهدی
آنچه از ظاهر رفتار مأمون به دست می آید آن است که وی با ظرافت خاصی کوشید تا وانمود کند که در این اقدام، خلوص نیت دارد و از سر حق باوری نسبت به حق علویان و نیزعلاقه وافری به امام رضا (ع) دارد. دست به این کار زده است. ظاهر سازی مأمون به اندازه ای، ماهرانه انجام گرفت. که حتی بعدها در مسئله شهادت امام ، مأمون مبری دانسته شده و به عنوان یک فرد شیعه و یا متمایل به امام شناسانده شده است.
با نگاهی به کلمات مأمون و نیز خود امام(ع) و حتی برخی اصحاب و شیعیان آن حضرت می توان حقیقت ماجرا را دریافت. آنچه که باید مورد توجه قرار گیرد آن است که مأمون از نبوغ سیاسی بالایی برخوردار بوده و با تمامی مشکلاتی که از آغاز خلافتش بر سر راهش قرار گرفته بود توانست مرحله به مرحله مبارزه کرده و پایگاه خود را نیرومند و حاکمیت خود را استوار سازد.
نکته دیگری که ورای ظاهر سازی مأمون، و نسبت به موضع مذهبی وی باید مورد توجه قرار گیرد، آن است که در میان گرایشات مهم مذهبی موجود در عصر مأمون، غیر از شیعیان امامی و زیدی می توان از اهل حدیث و معتزله نیز نام برد. اهل حدیث بعنوان یک فرقه عثمانی موضع مخالفی با امیرالمؤمنین (ع) داشتند، و در میان معتزله، برخلاف قدمایشان در بصره که عثمانی مذهب بودند، در بغداد گرایش مثبتی نسبت به امیرالمؤمنین (ع) پیدا شد. این مسئله سبب گردید تا اتهام تشیع از طرف اهل حدیث نسبت به کسانی که نظر مثبتی به امام علی (ع) از خود نشان می دادند شروع شود. بدین ترتیب بود که معتزلیان متهم به تشیع شدند. تشیعی که از نظراهل حدیث جز به معنای داشتن نظر مساعد به امیرمؤمنان (ع) و حتی اعتقاد به خلافت ایشان به عنوان چهارمین خلیفه چیز دیگری نبود.
گفته شده که او علی (ع) را مقدم بر تمام خلفا می دانست.این امر سبب شد تا مأمون در تاریخ به
عنوان یک فرد شیعی تمام عیار مطرح شود. پذیرش چنین مسئله ای درباره مأمون به عنوان یک فرد معتزلی و دارای چنین اعتقادی نسبت به امیرالمؤمنان (ع) منافاتی با مشی سیاسی او در موضوع امام رضا (ع) و استفاده از آن حضرت در بازی های سیاسی ندارد.گرچه می توان احتمال داد که حتی آن عقاید نیز، چیزی جز یک نمایش سیاسی نبوده است.به هر جهت هدف مأمون از
این اقدام چه بود؟

مأمون در برابر اعتراضی که از سوی هواخواهان حکومت عباسی در مسأله ولایتعهدی امام رضا (ع) به او شد مطالبی را بیان کرد که خطوط اصلی سیاست او را در این باره روشن می سازد.

وفاداری به برند عبارت است از واکنش رفتاری نسبتاً متعصبانه در خرید که فرد در طی زمان نسبت به برندی پیدا می کند و این رفتار موجب می شود که در فرایندهای تصمیم گیری و ارزیابی، از مجموعه نام هایی که در ذهن دارد، گرایش خاصی به آن برند پیدا کند. (چادروی و هولبروک[۶۵]، ۲۰۰۱) یا به عبارت دیگری وفاداری نوعی نگرش مثبت به یک محصول است که بر اثر استفاده مکرر از آن به وجود می آید که می توان دلیل آن را فرایندهای روانی بیان کرد. تکرار خرید صرفاً یک واکنش اختیاری نیست بلکه نتیجه عوامل روانی، احساسی و هنجاری است. (میلر[۶۶]، ۲۰۰۶) همچنین این واکنش تابعی از فرایندهای روانشناختی و ذهنی فرد است. کلر (۱۹۹۸) بیان می کند که وفاداری به برند در گذشته اغلب به طور ساده فقط از طریق رفتارهای تکرار خرید از نظر رفتاری اندازه گیری شده است در حالی که وفاداری مشتری به جای این که با رفتارهای خرید ساده بیان شود می تواند به طور گسترده ای مورد توجه قرار گیرد. وفاداری مشتریان به نام تجاری، موجب تبلیغات دهان به دهان مثبت، ایجاد موانع اساسی برای ورود رقبا، توانمندتر ساختن شرکت در پاسخ به تهدیدات رقابتی، ایجاد فروش و درآمد بیشتر و کاهش حساسیت مشتریان به تلاش های بازاریابی رقبا می شود. تعداد زیاد مشتریان وفادار به یک نام تجاری، دارایی شرکت محسوب شده و به عنوان شاخص اصلی ارزش ویژه برند شناخته می شوند. علاوه بر این حساسیت مشتریان وفادار به تغییر قیمت ها در مقایسه با مشتریان غیروفادار، کمتر است.
در حقیقت وفاداری به تکرار خرید کالاهای مصرفی ختم می شود. در ادبیات بازاریابی اغلب مفهوم وفاداری برند هم خانواده با مفاهیمی نظیر «خرید مجدد»، «ترجیح»، «تعهد» و «تبعیت» در نظر گرفته شده و این اصطلاحات به جای هم به کار می روند.(مریزن و کرانه[۶۷]، ۲۰۰۷) رابطه مشتری- برند نقش حیاتی در وفاداری به برند بازی می کند. تجربه به برند به وفاداری به برند، مراجعه فعال مشتری به برند و افزایش سودآوری برای برند منجر می شود. (شاهین و همکاران، ۲۰۱۱؛ چیو و چانگ[۶۸]، ۲۰۰۶)

۲-۲-۱۶- وفاداری و برندسازی

مفهوم وفاداری اولین بار در دهه ۱۹۴۰ ایجاد شد. در آن زمان وفاداری یک مفهوم تک بعدی بود. بعد از آن در سال های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، دو مفهوم مجزا درباره وفاداری شکل گرفت: «ترجیح برند» که بعدها به عنوان، وفاداری نگرشی مطرح شد و سهم بازار که بعدها تحت «وفاداری رفتاری» ارائه گردید. سی سال بعد از آن، مفهوم وفاداری وارد ادبیات آکادمیک شد و محققان دریافتند که وفاداری می تواند ترکیبی از وفاداری نگرشی و رفتاری باشد. (راندل[۶۹]، ۲۰۰۵؛ دیک و باسو[۷۰]، ۱۹۹۴؛ ایوانشیتسکی و همکاران[۷۱]، ۲۰۰۶؛ هریس و گود[۷۲]، ۲۰۰۴) هرچند تعاریف و توضیحات زیادی درباره وفاداری به برند وجود دارد، اما بهترین تعریف از وفاداری توسط الیور[۷۳] ارائه شده است. به اعتقاد وی، وفاداری منعکس کننده یک تعهد پایدار عمیق به خرید مجدد و مشتری همیشگی بودن یک محصول یا خدمت مرجح در آینده است. (الیور، ۱۹۹۹) در دهه اخیر، پژوهش های صورت گرفته در زمینه وفاداری به برند، وفاداری را از دو جنبه مورد توجه قرار داده اند:

وفاداری رفتاری

وفاداری نگرشی.

وفاداری رفتار به فراوانی و تکرار خرید مشتریان دلالت دارد. وفاداری نگرشی نیز عبارت است از تعهد روانی مشتریان نسبت به عمل خرید (مانند قصد خرید و قصد سفارش). وفاداری نگرشی ممکن است همیشه به تکرار واقعی رفتار خرید منجر نشود. (بندیوپاهی و مارتل[۷۴]، ۲۰۰۷؛ جاکوبی[۷۵]،۱۹۷۱)
در یک تقسیم بندی دیگر وفاداری برند را می توان به چهار دسته وفاداری شناختی، وفاداری احساسی، وفاداری تمایلی و وفاداری عملی تقسیم نمود. بر این اساس انتظار می رود برند به طور غیرمستقیم و از راه متغیرهای ارزش، رضایت و اعتماد بر وفاداری به برند اثر بگذارد.(هی و همکاران[۷۶]، ۲۰۱۱)
آکر در سال ۱۹۹۶ وفاداری به برند را دلبستگی یک مشتری نسبت به یک برند تعریف می کند. مصرف کنندگان وفادار تمایل دارند به محصولات نسبت برنددار پول بیشتری بپردازند زیرا احساس می کنند که این نوع محصولات نسبت به سایرین برای آن ها ارزش بیشتری ایجاد می کند.

۲-۳- مدل مفهومی تحقیق

اما در رابطه با مدل مفهومی تحقیق می توان این گونه بیان کرد که دو عامل برندسازی که میتواند بر ایجاد برند تاثیرگذار باشند. عبارتنداز:

ارتباطات برند

کیفیت خدمات

محصولات با کیفیت ممتاز، عنصر اصلی سازمان های موفق محسوب می شوند. بنابراین رضایت و تجربه ی مشتری بخشی جدایی ناپذیر از کیفیت است. کیفیت محصولات و یا خدمات قضاوت های ناشی از فرایند ارزشیابی مشتریان است که طی آن مشتریان کیفیت مورد انتظارشان را با کیفیت ادراک شده خدمات دریافتی مقایسه می کنند. کیفیت هر محصول و خدمت به دو متغیر بستگی دارد: محصولات یا خدمات ادراک شده و محصولات یا خدمات مورد انتظار، و هرگونه تجربه ی قبلی با خدمت می تواند انتظارات مشتری از خود خدمت باشد. از طرفی ارتباطات برند بعنوان کاتالیزوری جهت اتحاد و همبستگی مدیران اجرایی، مدیریت مالی و بازاریابی عمل کرده و نهایتاً به حذف موانع درون سازمانی یاری میرساند.ارتباطات برند؛ فرایند ارزش اولیه ارتباطات یکپارچه برند برای مدیریت، فراهم سازی فرایندی جامع برای ارتقای برند جهت پایداری و رشد کسب و کار می باشد. برای شکل دهی یک برنامه یکپارچه برند، نیازمند اتخاذ یک رویکرد استراتژیک می باشیم که بر ایجاد ارتباطات مستحکم تر با مصرف کنندگان متمرکز است.لذا متغیروابسته در این پژوهش اعتماد به برند و متغیرمستقل برندسازی است همچنین ارتباطات برند و کیفیت خدمات متغیرهای میانجی این پژوهش می باشند. بنابراین مدل مفهومی پژوهش به صورت زیر ترسیم می گردد:
اعتماد به برند
وفاداری به برند
۲ مولفه ی برندسازی
شکل ۲-۱- مدل مفهومی پژوهش
(منبع: زهیر و همکاران(۲۰۱۱))

۲-۴- پیشینه پژوهش

۲-۴-۱- مطالعات داخلی

خانعلی (۱۳۹۲)؛ در پژوهش خود به عنوان «بررسی نقش برندسازی مقاصد گردشگری و تاثیرات آن در بازاریابی مقصد(گیلان)» مطرح کرده است که برند سازی مقصد گردشگری، یکی از مهمترین ابعاد بازاریابی مقصد است که تاثیر قابل ملاحظه ای در بهبود تصویر ادراکی گردشگران و ایجاد تمایز رقابتی در بازار هدف دارد. همچنین می تواند نقش مهم و تعیین کننده ای در اقتصاد شهر و میزان گردش مالی و توسعه پایدار آن داشته باشد. برندسازی توانایی تاثیرگذاری در وضعیت تصویر شهر دارد، و در بحث کلان موجب بهبود اقتصادی شهر شود. از این رو ،عامل موثری برای جذب سرمایه گذاران و به تبع آن ایجاد بستر مناسب جهت ایجاد اشتغال است. در این پایان نامه پس از بررسی ادبیات برند، به تبیین مراحل مختلف فرایند برندسازی مقاصد گردشگری، برنامه ریزی برای آن، تشریح معیارهای کارآمد برنامه های برند سازی و همچنین ارائه تصویری روشن از چگونگی این فرایند پرداخته می شود.
عکس مرتبط با اقتصاد

دهکردی و خلیلی برکویی (۱۳۹۲)در رابطه یا «عوامل موثر بر اعتماد مشتریان در بانکداری الکترونیکی» مطرح می کند که جلب اعتماد مشتریان به عنوان یکی از فاکتورهای کلیدی و از عناصر اصلی موفقیت در تجارت الکترونیک محسوب می شود. از طرفی نتیجه بسیاری از مطالعات نشان می دهد که اعتماد از جنبه های مهم و ضروری در پذیرش بانکداری الکترونیکی و عنصر اساسی برای ایجاد روابط بلند مدت مشتریان با بانک می باشد. لذا این تحقیق به شناسایی و رتبه بندی عوامل موثر بر اعتماد مشتریان به بانکداری الکترونیکی پرداخته است. جامعه آماری این پژوهش مشتریان بانکداری اینترنتی بانک صادرات استان یزد می باشند. داده های به دست آمده از روش میدانی، با بهره گرفتن از روش های رگرسیون خطی چند متغیره، تحلیل عاملی تأییدی مورد روش تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. نتایج پژوهش نشان داد که به ترتیب اولویت ابعاد اعتماد به سیستم، نفوذ اقتصاد – اجتماعی، خود کارآمدی، ابعاد فردی و ابعاد وب سایت بیشترین تأثیر مثبت را بر اعتماد مشتریان دارند و ریسک درک شده تأثیری منفی بر اعتماد دارد ولی تأثیر آن چندان قابل توجه نیست. بعلاوه ابعاد سازمانی و ابعاد تعاملی تأثیر معنی داری بر اعتماد مشتریان ندارند.
تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی

رادپور (۱۳۹۲)؛ در حوزه ی «بررسی نقش تعدیل کنندگی جهت گیری مذهبی در تاثیر اعتماد به برند بر اعتبار برند و وفاداری مشتریان» عنوان می کند که در کسب و کارهای گوناگون ارائه خدمات به مشتری امری حیاتی محسوب می‌شود و برای خلق ارزش، سودآوری و بقای سازمان بایستی از مشتریان وفادار بهره‌مند بود. از آنجا که داشتن برندی با اعتماد و اعتبار قوی لازمه جلب وفاداری می‌باشد، بدین منظور در این پژوهش به بررسی تأثیر اعتماد برند و اعتبار برند بر وفاداری مشتریان با نقش تعدیل‌گری جهت‌گیری مذهبی پرداخته شده است. در این مطالعه، نمونه‌ای ۳۱۰ نفری از مشتریان برند خارجی پوشاک در شهر مشهد انتخاب شد. این پژوهش از نوع مطالعات پیمایشی- تحلیلی بوده و با بهره گرفتن از ابزار پرسشنامه داده‌ها جمع‌ آوری گردیده است. جهت آزمون فرضیات نیز از تکنیک مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارWarpPLS3 استفاده شده است. نتایج حاصل نشان داد که اعتماد برند تأثیر قابل توجهی بر اعتبار برند و وفاداری مشتری دارد و اعتبار برند نیز به نوبه خود تأثیر قابل توجهی بر وفاداری مشتری می‌گذارد و همچنین اثر اعتماد برند بر وفاداری مشتری با میانجی‌گری متغیر اعتبار برند افزایش یافته است. اثر تعدیل‌گری جهت‌گیری مذهبی بر رابطه بین اعتماد برند و اعتبار برند و اعتبار برند و وفاداری مشتریان معنادار نبود. از این رو، مدیران تجاری باید به اعتماد برند توجه ویژه‌ای نمایند، چرا که نقش بسیار مهم و کلیدی در بهبود تمایلات رفتاری مشتریان و همچنین وفاداری آن‌ ها دارد.

صوفیه (۱۳۹۲)؛ در پایان نامه ی خود در خصوص «بررسی عوامل موثر در تدوین استراتژی های برندسازی دانشگاه آموزش الکترونیکی» مطرح می کند که در این پژوهش سعی شده به بررسی عوامل موثر در تدوین استراتژی های برندسازی در دانشگاه های آموزش الکترونیک پرداخته شود. که روش موجود کتابخانه ای می باشد. یکی از قابلیت‌ها یا شایستگی های لازم برای موفقیت در عرصه های رقابت، برخورداری از دانش و مهارت بازاریابی در بنگاه های اقتصادی است. به وضوح میتوان دریافت که یکی از عوامل تأثیرگذار بر کم فروغ بودن دانشگاه های آموزش الکترونیک کشور از لحاظ رقابت پذیری در عرصه های ملی و بین المللی، وجود مشکلات از لحاظ توسعه علمی و عملی بازاریابی در این دانشگاه ها است. در این زمینه در ایران بعلت نوظهور بودن دانشگاه های آموزش الکترونیکی تحقیق و پژوهشی صورت نپذیرفته است، همچنین درخصوص برندسازی در دانشگاه های سنتی نیز تحقیقات ناکافی بوده و به همه ابعاد مساله پرداخته نشده است. عوامل زیادی میتواند در عدم موفقیت برنامه های بازاریابی دانشگاه های آموزش الکترونیک نقش داشته باشد که ما در این پژوهش با توجه به نقش بسیار حیاتی برندسازی به بررسی عوامل موثر بر تدوین استراتژی های برندسازی دانشگاه های آموزش الکترونیک می پردازیم. هدف اصلی از این تحقیق شناسائی عوامل موثر در تدوین استراتژی های برندسازی موسسه آموزش عالی مهر البرز است و شامل هدف فرعی پیشنهاد راهکار مطلوب و مناسب جهت تدوین استراتژی های برندسازی موسسه آموزش عالی مهر البرز می باشد. فرضیه تحقیق عبارت است از «در تدوین استراتژی های برندسازی دانشگاه های آموزش الکترونیکی عوامل بنگاهی/دانشگاهی، عوامل محیطی خارجی، عوامل محیطی داخلی و عوامل مربوط به ادراک دانشجو، تاثیر مثبت دارند.» عوامل بنگاهی/دانشگاهی، عوامل محیطی خارجی، عوامل محیطی داخلی و عوامل مربوط به ادراک دانشجو به عنوان متغیرمستقل و دانشگاه (مدیران، هیئت موسس، سهامداران و ….. )، محیط کلان (کشوری/منطقه ای/جهانی)، فرهنگ سازی، سیستم اطلاعات بازاریابی، هوش بازاریابی، فن آوری سازمان، محصول / خدمت، قیمت، کانالهای توزیع، ارتباطات بازاریابی، محیط فیزیکی، کارکنان، فرایند بازاریابی، مسئولیت اجتماعی و ادراک (مشتری/دانشجو) به عنوان متغیروابسته مطرح می باشد.
تصویر درباره بازار سهام (بورس اوراق بهادار)

سیلمانی (۱۳۹۰)؛ در خصوص «مطالعه ارتباط علیّ شخصیت برند با اعتماد و حس نسبت به برند در مصرف کنندگان ورزشی» بیان می کند که امروزه اهمیت مفهوم برند در خرید مشتریان به حدی است که برخی صاحب نظران از آن به عنوان یک محصول کامل یاد کرده و معتقدند بسیاری اوقات مشتریان در عوض آن که محصولی را خریداری نمایند، برندها را می­خرند. هر نام تجاری دارای شخصیت خاص خود می­باشد که آکر (۱۹۹۷) از ۴۲ گویه شخصیت برند، آن ها را در ۵ بعد تقسیم بندی کرده است. پژوهش حاضر ارتباط علّی شخصیت برند را با حس نسبت به برند و اعتماد به برند مورد بررسی قرار داد. این تحقیق از نوع علًی و ابزار جمع­آوری داده ­ها مقیاس محقق ساخته بوده است که بر اساس مدل آکر تدوین شده است و اعتبار آن توسط کارشناسان و متخصصان مدیریت ورزشی مورد تأیید قرار گرفته است. جامعه آماری این تحقیق ۳۰۰ نفر از دانشجویان تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی که در سال تحصیلی ۱۳۹۲ مشغول به تحصیل بودند. داده های جمع آوری شده با بهره گرفتن از تحلیل عاملی تاییدی و نرم افزار لیزرل تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحقیق نشان داد از میان ابعاد شخصیت برند، بعد توانایی و دوام بر اعتماد و احساس نسبت به برند تأثیر مثبت و معناداری داشت.بعد صداقت و هیجان تأثیر معناداری بر اعتماد و احساس نسبت به برند نداشت و بعد کمال فقط بر احساس نسبت به برند تأثیر مثبت و معناداری داشت. مدل مفهومی تحقیق نشان می دهد، اعتماد و احساس نسبت به برند تأثیر معناداری بر وفاداری به برند می گذارد. این تحقیق پیشنهاد می کند که حضور شخصیت برند منجر به جذب مشتریان وفاداری خواهد شد.

اخیانی (۱۳۹۱) در پژوهشی در باب «ارائه مدل برند سازی برای مقصدهای بوم گردی» مطرح کرده است که اگرچه که ایجاد برند برای مناطق گردشگری رکن مهمی می‏باشد، ولی تا اوایل هزاره سوم چندان مورد توجه واقع نشده بود. این پژوهش با توجه به مفاهیمی چون توسعه پایدار، جذابیت های مقصد، دانش اکوتوریسم و گردشگر، هویت و ذهنیت برند، به ارائه مدلی برای برندسازی مقصد های بوم‏گردی در ایران می پردازد. در این مدل، توسعه پایدار مقصد بوم گردی و جذابیت های مقصد بوم گردی، به عنوان مزیت های رقابتی مقصد بوم گردی شناسایی شده و بر روی هویت برند مقصد بوم گردی تاثیر گذار می باشند. دانش بوم گردی و گردشگران، منابع اطلاعات ثانویه و نیز هویت برند، بر روی ذهنیت برند مقصد بوم گردی تاثیر گذار بوده و در صورت وجود ذهنیت مثبت نسبت به یک مقصد بوم گردی، برند آن نیز از موفقیت خوبی برخوردار خواهد بود.
تصویر درباره گردشگری

هادی زاده و همکاران (۱۳۹۱)؛ در خصوص «مدل تاثیر برندسازی داخلی بر رفتار شهروندی برند در صنعت هتلداری» معتقدند که برندسازی داخلی مفهوم جدیدی است که به بررسی تاثیر کارکنان در ایجاد تصویری بهتر از برند در ذهن مشتریان می پردازد. این پژوهش به منظور بررسی تاثیر برند سازی داخلی بر رفتار شهروندی کارکنان در صنعت هتلداری و همچنین بومی سازی مقیاس برای این مفهوم، مدلی را در هتل های چهار و پنج ستاره استان تهران آزمون کرده است. نمونه ای ۲۴۰ نفری از کارکنانی که با مشتری تماس مستقیم دارند با نمونه گیری خوشه ای از میان کارکنان هتل ها انتخاب شد و پرسشنامه ای با طیف پنج گزینه ای لیکرت توزیع شد، در نهایت ۱۳۶ پرسشنامه قابل برگشت داده شد (نرخ برگشت %۵۶ ) و ۱۲۲ پرسشنامه قابل استفاده بود. با نظر اساتید بازاریابی و متخصصان هتلداری، روایی سوالات در حد مطلوبی ارزیابی شد و ضرایب آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و میانگین واریانس توسعه یافته، پایایی مناسبی را برای پرسشنامه نشان می دهد. آزمون مدل مفهومی با روش حداقل مربعات جزئی و آزمون همبستگی متغیرها به کارگیری نرم افزار SMART PLS انجام شد. نتایج آزمون نشان داد که برندسازی داخلی با حس تعلق به برند( ۰٫۵۶۳ =β، t =9.537 )و تعهد به برند (۰٫۱۹۲ β = ، t =2.430)، همچنین حس تعلق به برند با رفتار شهروندی به برند (۰٫۵۵۰ β =، ۵٫۵۴۰ t= ) و تعهد به برند (۰٫۷۱۸ =β، t =9.141)، تعهد به برند با وفاداری به برند (۰٫۷۰۶ =β، ۱۱٫۵۷۱ t=)، و وفاداری به برند با رفتار شهروندی به برند (۰٫۲۹۵ β = ، t =2.555)، رابطه مثبت و معناداری دارد. آزمون همبستگی نیز این روابط را تایید می کند.

۲-بیمه‌های بازرگانی
سازمان و ساختار فعالیت بیمه‌های بازرگانی در ایران
بیمه در ایران صحنه فعالیت شرکت‌های بیمه، نمایندگان و دلالان بیمه است. نظارت و ساماندهی این بازار بر عهده نهاد دولتی بیمه مرکزی است. قواعد حقوقی و چهارچوب فعالیت و نظارت به وسیله قانون تشکیل بیمه مرکزی ایران و بیمه‌گری و برخی مقررات دیگر تعیین شده است.
بیمه مرکزی ایران
نظارت بر بازار و فعالیت‌های بیمه در ایران برعهده بیمه مرکزی است. این نهاد دولتی در قالب شرکت سهامی از سال ۱۳۵۰ براساس قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه‌گری تاسیس شد.
تصویر درباره بازار سهام (بورس اوراق بهادار)
مطابق ماده یک این قانون:
به منظور تنظیم و تعمیم و هدایت امر بیمه در ایران و حمایت بیمه‌گذاران و بیمه‌شدگان و صاحبان حقوق آنها و همچنین به منظور اعمال نظارت دولت بر این فعالیت، موسسه‌ای بنام بیمه مرکزی ایران طبق مقررات این قانون به صورت شرکت سهامی تاسیس شد.
چنان‌که از این ماده بر می‌آید، این موسسه نظارت دولتی بر بازار بیمه ایران را اعمال می‌کند و هدف تعمیم، تنظیم و هدایت بیمه و حمایت از بیمه‌گذاران را بر عهده دارد، بنابراین علی‌رغم قالب انتخاب شده، یعنی”شرکت سهامی” که ماهیتی تجاری دارد، بیمه مرکزی در مواجهه شرکت‌های بیمه و بیمه‌گذاران باید از حقوق بیمه‌گذاران و صاحبان حقوق آنها حمایت کند که از طریق نظارت برنحوه تاسیس و پذیرش ریسک و کنترل‌های مالی و سایر کنترل‌ها از طرف بیمه مرکزی صورت می‌گیرد.
برای دستیابی به اهداف مذکور، وظایف و اختیاراتی برای این موسسه در نظر گرفته شده است.
ماده پنج قانون در این‌باره مقرر می‌دارد که بیمه مرکزی ایران وظایف و اختیارات زیر را دارد:
۱-تهیه آیین‌نامه و مقرراتی با توجه به مفاد این قانون که برای حسن اجرای بیمه در ایران لازم باشد.
۲-تهیه اطلاعات لازم از فعالیت‌های تمامی موسسات بیمه که در ایران کار می‌کنند.
۳-انجام بیمه‌های اتکایی اجباری.
۴-قبول بیمه‌های اتکایی از موسسات داخلی یا خارجی.
۵-واگذاری بیمه‌های اتکایی به موسسات داخلی یا خارجی.
۶-اداره صندوق تامین خسارت‌های بدنی و تنظیم آیین‌نامه موضوع ماده ده قانون بیمه اجباری
مسئولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری در مقابل اشخاص ثالث مصوب دی‌ماه ۱۳۴۷ ارشاد، هدایت و نظارت بر موسسات بیمه و حمایت از آنها جهت حفظ سلامت بازار و تنظیم امور نمایندگی و دلالی بیمه و نظارت بر امور اتکایی و جلوگیری از رقابت‌های ناسالم است.
رییس کل بیمه مرکزی ایران به پیشنهاد وزیر اقتصاد و دارایی و تصویب هیئت وزیران تعیین می‌شود. بیمه مرکزی از چهار رکن تشکیل شده است: مجمع عمومی، شورای عالی بیمه، هیئت عامل و بازرسان
عکس مرتبط با اقتصاد
۳-شورای عالی بیمه
عمده‌ترین وظیفه و نقش بیمه مرکزی ایران مربوط به تنظیم آیین‌نامه‌ها و مقررات بیمه‌ای و تعیین چهارچوب قراردادهای بیمه است که این کار بر عهده شورای عالی بیمه است. مطابق ماده ده قانون، شورای عالی بیمه از اشخاص زیر تشکیل می‌شود:
رییس کل بیمه مرکزی ایران، معاون وزارت دارایی، معاون وزارت کار و اموراجتماعی، رییس شرکت سهامی بیمه ایران، معاون وزارت کار و امور روستاها (وزارت جهاد کشاورزی)، مدیر عامل یکی از موسسات بیمه به انتخاب سندیکای بیمه‌گران ایران، یک نفر کارشناس امور حقوقی به انتخاب مجمع عمومی، یک نفر کارشناس در امور بیمه به انتخاب مجمع عمومی، یک نفر مطلع در امور بیمه به انتخاب رییس اتاق بازرگانی
تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی
ترکیب مقامات عالی دولتی و کارشناسان و دست‌اندرکاران بیمه، این شورا را به صورت عالی‌ترین رکن سیاست‌گذار و تصمیم‌گیرنده در امور بیمه‌ای مطرح نموده و به همین دلیل وظایف اساسی‌تری بر عهده آن گذاشته شده است. شورای عالی بیمه، مرجع تصویب آیین‌نامه‌های امور بیمه‌ای است و قدرت و جایگاهی مانند آیین‌نامه‌های قانونی دارد که از وزارتخانه‌ها صادر می‌شود. مصوبات شورای عالی بیمه از عمده‌ترین منابع حقوق بیمه ایران است. شورای عالی بیمه نقش اساسی در بازار و فعالیت‌های بیمه‌ای در ایران ایفا می‌کند.
۴-شرکت های بیمه
مطابق ماده یک قانون تشکیل بیمه مرکزی ایران و بیمه‌گری، عملیات بیمه در ایران به وسیله شرکت‌های عام ایرانی که تمام سهام آنها با نام بوده و با رعایت این قانون و طبق قانون تجارت به ثبت رسیده، انجام خواهد شد. ماده ۳۷ این قانون مقرر می‌دارد، ثبت هر موسسه بیمه در ایران موکول به ارائه پروانه تاسیس خواهد بود که از طرف بیمه مرکزی ایران صادر می‌شود. به این ترتیب تنها شرکت‌هایی که مجوز خاص از بیمه مرکزی ایران دریافت کرده‌اند، می‌توانند به عنوان بیمه‌گر در ایران فعالیت کنند. قبل از تصویب قانون تاسیس موسسات بیمه غیردولتی در سال ۱۳۸۰، چهار شرکت بیمه دولتی (ایران، آسیا، البرز، دانا) در ایران فعالیت داشتند و پس از اجرای “اصل۴ ۴ قانون اساسی” و خصوصی‌سازی به جز بیمه ایران که دولتی باقی ماند، شرکت‌های دیگر دولتی، خصوصی شدند و هم اکنون بیش از بیست شرکت بیمه‌ای در ایران مشغول فعالیت است. بسیاری از قراردادهای بیمه مستقیما بین بیمه‌گذار و بیمه‌گر منعقد نمی‌شود و این ارتباط با واسطه نمایندگان و دلالان بیمه ایجاد می‌شود. در واقع نمایندگان و دلالان، نقش واسطه و وکیل را در انعقاد قرارداد بر عهده دارند.
۵-نمایندگان بیمه
نمایندگی‌های بیمه در چهارچوب آیین‌نامه نمایندگی بیمه فعالیت می‌کنند.
مطابق ماده یک آیین‌نامه:
نماینده شخصی است حقیقی یا حقوقی که با توجه به قوانین و مقررات و مفاد این آیین‌نامه مجاز به عرضه خدمات بیمه‌ای به نمایندگی از جانب شرکت بیمه طرف قرارداد است. نمایندگی بیمه از طرف شرکت بیمه اعطا می‌شود. نماینده در واقع وکیل بیمه‌گر محسوب می‌شود و می‌تواند در رشته‌های مختلف فعالیت نماید. بیمه‌گر موظف است بخشی از اختیارات و وظایف خود را در صدور بیمه‌نامه و در پرداخت خسارت در رشته‌های مختلف بیمه براساس درجه‌بندی انجام شده به شرکت نمایندگی تفویض نماید.
از آنجا که بیمه یک فعالیت تجاری است و نماینده از جانب بیمه‌گر به ارائه بیمه پرداخته و در نتیجه در رقابت تجاری شرکت می کند، تنها می‌تواند نماینده یک شرکت بیمه باشد. با توجه به آنکه نماینده وکیل شرکت بیمه محسوب می‌شود، قراردادهایی که در حدود نمایندگی با بیمه‌گذاران منعقد می‌کند برای بیمه‌گر تعهدآور است.
سازمان و ساختار فعالیت بیمه در ایران
بیمه در ایران صحنه فعالیت شرکتهای بیمه ،نمایندگان و دلالان بیمه است .نظارت و ساماندهی این بازار بر عهده ی نهاد دولتی بیمه مرکزی جمهری اسلامی ایران است .قواعد حقوقی و چهارچوب فعالیت و نظارت عمدتا بوسیله قانون بیمه ،قانون تجارت و قانون تاسیس بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران و بیمه گری و برخی مقررات و ضوابط دیگرتعیین شده است .
۱-بیمه ی مرکزی ایران
نظارت بر بازارو فعالیتهای بیمه در ایران برعهده بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران است .این شرکت دولتی در قالب شرکت سهامی ازسال ۱۳۵۰ براساس قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری تاسیس شد. برای دست یابی به اهداف مذکور،وظایف و اختیاراتی برای این موسسه در نظر گرفته شده است ،ماده پنج قانون در این باره مقرر می داردبیمه مرکزی ایران دارای وظایف و اختیارات زیر است :
۱-تهیه آیین نامه و مقرراتی با توجه به مفاد این قانون که برای حسن اجرای بیمه در ایران لازم باشد.
۲-تهیه اطلاعات لازم از فعالیتهای تمامی کلیه موسسات بیمه که در ایران کارمیکنند.
۳-انجام بیمه های اتکایی اجباری .
۴-قبول بیمه های اتکایی از موسسات داخلی یا خارجی .
۵-واگذاری بیمه های اتکایی به موسسات داخلی یا خارجی .
۶-اداره صندوق تامین خسارتهای بدنی و تنظیم آیین نامه موضوع ماده ده قانون بیمه اجباری مسئولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری در مقابل اشخاص ثالث مصوب دیماه ۱۳۴۷٫
۷-ارشاد و هدایت و نظارت بر موسسات بیمه و حمایت از آنها جهت حفظ سلامت بازار و تنظیم امور نمایندگی و دلالی بیمه و نظارت بر امور اتکایی و جلوگیری از رقابتهای مکارانه و ناسالم .
رییس کل بیمه مرکزی ایران به پیشنهاد وزیر اقتصاد ودارایی و تصویب هیئت وزیران تعیین می شود.بیمه مرکزی از چهار رکن تشکیل شده است :مجمع عمومی ،شورای عالی بیمه ،هیئت عامل و بازرسان
۲-شورای عا لی بیمه
شورای عالی بیمه یکی از ارکان بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران است که عمده ترین وظیفه و نقش بیمه مرکزی ایران مربوط به تنظیم آیین نامه ها و مقررات بیمه ای و تعیین چهارچوب قراردادهای بیمه ابر عهده ی این شورا است .مطابق ماده ۱۷ قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری وظایف شورای عالی بیمه به شرح زیر است :
۱-رسیدگی و اظهار نظر نسبت به صدور پروانه تاسیس یا لغو پروانه موسسات بیمه طبق مقررات این قانون و پیشنهاد آن به مجمع عمومی ؛
۲-تصویب نمونه ترازنامه که باید مورد استفاده موسسات بیمه قرار گیرد؛
۳-تعیین انواع معاملات بیمه و شرایط عمومی بیمه نامه ها و نظارت بر امور بیمه اتکایی ؛
۴-تعیین میزان کارمزد و حق بیمه مربوط به رشته های مختلف بیمه مستقیم ؛
۵-تصویب آیین نامه های لازم برای هدایت امر بیمه و فعالیت موسسات بیمه ؛
۶-رسیدگی و اظهار نظر نسبت به گزارش بیمه مرکزی ایران در باره عملیات و فعالیت موسسات بیمه در ایران که حد اقل هر شش ماه یک بار تسلیم شود ؛
۷-اظهار نظر در باره هرگونه پیشنهاد که از طرف رئیس شورای عالی بیمه به آن ارجاع می شود ؛
۸-انجام سایر وظایفی که این قانون برای آن تعیین نموده است .
ترکیب مقامات عالی دولتی ، کارشناسان و دست اندر کاران بیمه به موجب ماده ۱۰همین قانون به شرح زیر است : رییس کل بیمه مرکزی ایران ؛معاون وزارت دارایی ؛معاون وزارت کار و اموراجتماعی ؛رییس شرکت سهامی بیمه ایران ؛معاون وزارت کار و امور روستاها (وزارت جهاد کشاورزی )؛مدیر عامل یکی از موسسات بیمه به انتخاب سندیکای بیمه گران ایران ؛یک نفر کارشناس امور حقوقی به انتخاب مجمع عمومی؛یک نفر کارشناس در امور بیمه به انتخاب مجمع عمومی ویک نفر مطلع در امور بیمه به انتخاب رییس اتاق بازر گانی .
این شورارا به صورت عالی ترین رکن سیاست گذار و تصمیم گیرنده در امور بیمه ای مطرح نموده و به همین دلیل وظایف اساسی تری بر عهده آن گذاشته شده است .شورایعالی بیمه مرجع تصویب آیین نامه های راجع به امور بیمه ای است و قدرت و جایگاهی مانند آیین نامه های قانونی که از وزارتخانه هاصادر میشود داردو نقش اساسی در بازار و فعالیتهای بیمه ای در ایران دارد.
۳-شرکتهای بیمه
مطابق ماده ۳۱قانون تاسیس تشکیل بیمه مرکزی ایران و بیمه گری ، عملیات بیمه در ایران به وسیله ی شرکتهای عام ایرانی که تمام سهام آنها با نام بوده و با رعایت این قانون و طبق قانون تجارت به ثبت رسیده باشد،ا نجام خواهد شد.ماده ۳۷ قانون مقرر می دارد ثبت هر موسسه ی بیمه درایران موکول به ارائه پروانه تاسیس خواهد بود که از طرف بیمه مرکزی ایران صادر میشود.به این ترتیب تنها شرکتهایی که مجوز خاص از بیمه مرکزی ایران دریافت کرده اند می توانند به عنوان بیمه گر در ایران فعالیت کنند.قبل از تصویب قانون تاسیس موسسات بیمه غیر دولتی در سال ۱۳۸۰ ،چهار شرکت بیمه دولتی( ایران ، اسیا ، البرز ، دانا)در ایران فعالیت داشتند.و پس از اجرای “اصل۴ ۴ قانون اسا سی” و خصوصی سازی بجز بیمه ایران که دولتی باقی ماند، شرکتهای دیگردولتی خصوصی شدند ،و هم اکنون بیش از بیست شرکت بیمه ای در ایران مشغول فعالیت است .
۴-نمایندگان بیمه
نمایندگیهای بیمه در چهارچوب آیین نامه ی نمایندگی شماره ۲۸مرخ ۹/۶/۱۳۷ بیمه مصوب شورای عالی بیمه فعالیت می کنند.
مطابق ماده یک آیین نامه :
نماینده شخصی است حقیقی یا حقوقی که با توجه به قوانین و مقررات و مفاد این آیین نامه مجاز به عرضه ی خدمات بیمه ای به نمایندگی از جانب شرکت بیمه طرف قرارداداست .نمایندگی بیمه از طرف شرکت بیمه اعطا میشود.نماینده در واقع وکیل بیمه گر محسوب می شودو می تواند در رشته های مختلف فعالیت نماید. بیمه گر موظف است بخشی از اختیارات و وظایف خود را در صدور بیمه نامه و عند الا قضاءدر پرداخت خسارت در رشته های مختلف بیمه بر اساس درجه بندی انجام شده به شرکت نمایندگی تفویض نماید.
از آنجا که بیمه یک فعالیت تجاری است و نماینده از جانب بیمه گر به ارائه خدمات بیمه ای پرداخته ودر نتیجه در رقابت تجاری شرکت می نماید، تنها می تواند نماینده یک شرکت بیمه باشد. با توجه به آنکه نماینده وکیل شرکت بیمه محسوب می شود قراردادهایی که در حدود مفاد قراردادفیمابین شرکت و نمایندگی با بیمه گذاران منعقد می کند برای بیمه گر تعهد آور است . بسیاری از قراردادهای بیمه مستقیما بین بیمه گذار و بیمه گر منعقد نمی شودو این ارتباط با واسطه نمایندگان و دلالان بیمه ایجاد می گردد .در واقع نمایندگان و دلالان نقش واسطه و وکیل را در انعقاد قرارداد بر عهده دارند .
۵-کارگزاران بیمه
کارگزاران یا دلالان بیمه نیز همچون نمایندگان واسطه انجام معاملات بیمه هستند.ولی فعالیت ایشان از اصول دیگری پیروی می کند. مقررات حاکم بر این بخش از طرفی،در چها چوب کلی فعالیت کارگزاران مذکور در قانون تجارت و آْیین نامه های مربوط به دلالی و از طرف دیگر تابع آیین نامه دلال رسمی بیمه موضوع آیین نامه شماره ۶مرخ ۲۴/۲/۱۳۵۲و شماره ۱و ۶ مورخ ۱۵/۱۲/۱۳۷۲ و شماره ۲و۶ مورخ ۲۵/۱۰۱۳۷۴ شورای عالی بیمه است .مطابق با ماده آیین نامه کارگزاری رسمی بیمه ،کارگزار رسمی بیمه شخصی است که در مقابل دریافت کارمزد واسطه انجام معاملات بیمه بین بیمه گذار و بیمه گر بوده و شغل معمولی او عرضه بیمه باشد.کارگزار رسمی باید دارای پروانه رسمی کارگزاری بیمه باشد.
کار گزار بیمه وضعیت حقوقی متفاوتی نسبت به نمایندگان بیمه دارند این عده که واسطه انجام معاملات بیمه اند وکیل بیمه محسوب نمی شوند و از طرف شرکت بیمه عمل نمی کنند.در واقع ایشان به بازاریابی بیمه پرداخته ودر پی یافتن مشتری بیمه ،بهترین شرایط و خدماتی که از سوی شرکتهای بیمه ارائه شده و با نیاز های بیمه گذار مطابقت دارد به او پیشنهاد می کنندو با انعکاس تقاضای بیمه گذار به بیمه گر انعقاد و انجام قرارداد بیمه را تسهیل می کنند.بر خلاف نمایندگان که ارائه کننده بیمه تنها از یک شرکت بیمه اند. کارگزاران بیمه آزادند که هر بیمه نامه ای را از هر شرکت بیمه که صلاح می دانند به متقاضیان بیمه معرفی نمایند واز این بابت محدودیتی ندارند.پروانه فعالیت کارگزاران بیمه از طرف بیمه مرکزی ایران صادر می شود.این پروانه برای یکسال صادر می شودو هر ساله تمدید می شود.این پروانه برای فعالیت در کلیه رشته های بیمه ای معتبر است و دایره فعالیت کارگزار در پروانه قید می شود.
قوانین واصول حاکم بر قراردادهای بیمه های بازرگانی
عقد بیمه یک قرارداد با شرایط خاص است. نظام حقوقی کشور پس از مدتی تشکیک و تردید پذیرفت این قرارداد با مبانی شرعی منافاتی ندارد و برعکس با آسایش خاطر و امنیتی که برای شهروندان فراهم می‌کند زندگی را برای آنان ساده‌تر می‌کند. در حال حاضر برای این قرارداد قوانین و مقررات متعددی به تصویب رسیده است و همچنین اصولی نیز توسط صاحبنظران و مراجع حرفه ای پذیرفته شده است و قواعد جدیدی نیز در حال پرورش است.
قوانین حاکم بر حوزه بیمه
سه مجموعه قانون مهم در باره بیمه تا به حال تصویب شده است که عبارتند از:
۱-قانون مصوب بیمه در سال۱۳۱۶ که ۳۶ ماده دارد .
۲-قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه‌گری مصوب سال ۱۳۵۰ از لحاظ ساختاری امکان تشکیل نهاد دولتی که وظیفه نظارت بر فعالیت شرکت‌های بیمه را دارد عهده‌دار است.
۳- قانون اصلاح قانون بیمه اجباری مسئولیت مدنی دارندگان وسیله نقلیه موتوری زمینی در مقابل اشخاص ثالث مصوب ۱۳۸۷ .

انواع معرفت در عرفان: 59
فتح و فتوحات 62
مشاهده و مکاشفه: 63
اقسام مکاشفه 65
نقش خیال در تجربه‌ی دینی: 67
مشاهدات عارف در رؤیا: 69
محتوای کشف عارف: 71
عرفاء و تکلم بشر با خداوند: 76
تکلم بشر با ارواح و انسانهای برزخی: 78
مکاشفات و عقل 81
دیدگاه فلاسفه اسلامی 84
انواع ادراک و تعداد عوالم از دید ملاصدرا: 85
مراتب تجربه دینی و درک یقینی: 88
مراتب کمال عقل نظری و عملی برای درک حقایق: 90
موانع مکاشفه و تجربه‌ی دینی از دید ملاصدرا (حجابها) 92
جایگاه معرفتی تجربه دینی در هندسه معرفتی: 94
خلاصه: 98
فصل سوم: تجربه دینی در قرآن 99
مقدمه 99
علل ذکر تجارب دینی در قرآن 100
وحی از نگاه قرآن: 105
تفاوت میان وحی، الهام، تحدیث 108
مقامات انسانی و درجه پیامبر 113
محتوای مکاشفات پیامبران 114
سه دیدگاه درباره پدیده وحی: 121
تجارب دینی مؤمنان و غیر مؤمنان ( کفار) 122
آیات متناسب تجربه دینی احساس: 128
بررسی آیات تجربه احساسی و عاطفی: 131
تجربه دینی، تفسیری، تبیینی 133
بررسی آیات مربوط به نظریه تفسیری تبیینی: 134
اشکالات وارد بر این نظریه: 135
تجربه دینی ادراکی شناختی در قرآن: 137
انواع ادراک در تجربه‌های دینی قرآن: 141
بررسی آیات مربوطه به رؤیت خدا 154
متعلق تجربه دینی 156
اقسام صاحبان تجربه دینی: 164
شرایط تجربه دینی: 169
موانع درک امر قدسی از دیدگاه قرآن: 174
تجربه‌های الهی و غیر الهی: 179
معیار و میزان تجربه‌های الهی و غیر الهی 182
آیا هر تجربة دینی خطاپذیر است؟ 186
لغزش‌های خیال و وهم: 188
نفوذ شیطان در ادراک 190
نقش عالم رویا یا خیال متصل در تجربه ادراکی 195
اقسام رؤیا 198
آیا مشاهدات در رؤیا نیاز به تعبیر دارد 199
نقش تجارب دینی در سعادت انسان 201
خلاصه: 203
فصل چهارم: جمع بندی و نتیجه گیری 205
منابع 215

مقدمه:
طرح مسأله:
پس از پایان یافتن قرون وسطی و آغاز دورهی روشنگری نقدهای جدی توسط اندیشمندان غرب نسبت به رابطه عقل و دین صورت گرفت، به گونهای که برخی وجود هرگونه رابطهای را انکار نمودند، و معتقد شدند که معارف دینی قابل توجیه عقلانی نیست. زیرا حجیت عقل که پیش از آن به صورت نادرستی موردتأیید قرار گرفته بود، زیر سؤال رفت، و دیدگاه های جدیدی پیرامون ماهیت و محدودهی عقل مطرح گردید. این تغییرات بیشتر تحت جریان رمانتیسم که به عنوان نقدی بر عقل‌گرایی افراطی به وجود آمده بود صورت گرفت. از سوی دیگر تجربهگرایی هر چه بیشتر قدرت می‌گرفت و وجود نوعی اعتقادات براساس تجربه احساس نیاز میشد. بنابراین دانشمندان به دنبال این پرسش به دنبال راه کارهای مناسب دیگری میگشتند. برای مثال یکی از راه کارها راه کار (کی یر که گور)[1] بود که بیان میکرد، که هیچ توجیه عقلانی معتبری برای اثبات باورهای دینی وجود ندارد. زیرا اصولا ایمان امری برهان ناپذیر است. به نظر او ایمانی که محصول برهان باشد ایمان نیست، بلکه خود برهان است. در حالی که ایمان نوعی اعتماد به امر ناپیدا و نامعقول است. ایمان نوعی احساس خود رهایی و حرکت به سوی امور غیر معقول است. در حقیقت ایمان یک انتخاب بدون جهت و بدون دلیل است که امکان برد و باخت در آن است.[2] ولی در صورت پیروزی جوایز بیشماری درانتظار انسان است.
اما راه کار معتقدان به تجربهی دینی خصوصا شلایرماخر چیز دیگری بود. شلایرماخر[3] میپذیرفت که ایمان و دین امری غیرمعقول است اما در عوض هستهی دین نوعی تجربه است که امری غیر شناختی است. هستهی مرکزی همهی ادیان تجربه دینی است و تجربهی دینی نوعی احساس و عاطفه است که صاحب تجربه در مسیر تجربه امر متعالی کسب مینماید.[4]
همین مطلب از گذشته های دور در میان متفکران اسلامی هم وجود داشت. این سؤال همیشه مطرح بوده است که آیا دین دارای هسته و مرکز است؟ و اگر هست این مرکز چیست؟ آیا معارف دینی قابل تبیین عقلانی هستند یا خیر؟ و آیا درک خداوند همراه نوعی شناخت و ادراک هست یا خیر؟ اصولا نسبت انسان با عالم قدس و عالم غیب چگونه است؟ آیا انسان توانایی ارتباط با عوالم دیگر را دارد یاخیر. اگر دارد چه روشی وجود دارد، و آیا همه کس به هر شیوهای چنین توانایی را دارند یا اینکه شرایط خاصی برای چنین امر مهمی وجود دارد؟ دانشمندان مسلمان برای کشف این حقیقت تلاشهای بسیاری نمودهاند و در این باره کتابهای مختلفی نوشتهاند. اما این نوشته ها به صورت متمرکز و آنهم به صورت بحث منسجم با روش شناسی جدید نبوده است.
همهی دانشمندان و علمای اسلامی اعتراف دارند که قرآن کاملترین، جامعترین، سودمندترین کتاب در میان بشر و همچنین مرجع نهایی در فهم و داوری مسائل دینی است. لذا باید مهمترین نیازهای بشر را جوابگو باشد. ولیکن تلاشها برای دستیابی به موضع قرآن در این موضوع کافی نبوده است. در تمام جستجوهای انجام شده از کتب ومقالات معتبر، تحقیقی جامع با محوریت قرآن در این موضوع نیافتیم. نوشته های پراکنده و بعضا غیر منطبق با اصول اسلامی، قرآنی، ما را بر آن میدارد که نوشتهای نسبتاً جامع در این باره تهیه نمائیم تا دیدگاه‌های مختلف علمای مسلمان در علوم و کتابهای مختلف، حول محور قرآن جمعآوری شود

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.
و مورد نقد وکنکاش قرار گیرد.
خصوصا لازم است که این تلاشها با روش و متد جدید و با نگاهی به علم جدید و کلام جدید در حوزهی غرب صورت بگیرد تا نقصانهای احتمالی برطرف گردد.
باید دید که آیا میشود که تجربه دینی را به عنوان شاهدی برای مدعیات دینی پذیرفت، یا اینکه آنرا بیشتر یک امر شخصی وغیر مستدل بدانیم و همچنین باید دید که آیا میتوان تجربهی دینی را به عنوان بدیلی مناسب برای استدلالهای عقلی پیرامون دین دانست یا اینکه حجیت آنرا باید خیلی محدود دید.
چنین امری با بهره گرفتن از فلسفه، کلام قدیم، کلام جدید، فلسفه دین، فلسفه غرب، تفسیر، عرفان و سایر علوم و معارف مرتبط بدست میآید. در حقیقت در یک فرایند تطبیقی باید تمام علوم مرتبط را به کار گرفت و همه را حول محور قرآن قرار داد تا بتوانیم نتیجهی مطلوب را بدست آوردیم.
جایگاه این مبحث:
این موضوع از جهات مختلفی قابل بررسی است که با یکدیگر شباهتها و تفاوتهایی دارند. یکی از آن جهات، جهت تفسیری این مسأله است. زیرا این موضوع براساس قرآن قابل تبیین و نقد و بررسی است قرآن کریم نسبت به این موضوع مهم بیتفاوت نبوده است. جهت دوم مسأله بحث کلامی آن است. علم کلام جدید و قدیم و همچنین فلسفهی دین به روشنی به این مسأله پرداختهاند و آنرا مورد بررسی قرار دادهاند، به گونهای که در بسیاری از مباحث نقش کلیدی را ایفاء میکند. جهت سوم مسأله وجههی فلسفی مسأله است. این مسأله براساس فلسفههای مختلف خصوصا فلسفهی صدرایی قابل بررسی است. فلسفهی صدرا به این بحث اهمیت ویژهای داده است و در کتب مختلف به این مسأله پرداخته است. از آنجا که روش صدرا جمع بین قرآن و برهان و عرفان است، این موضوع باعث رشد و شکوفایی این مسأله گردیده و بسیاری از شبهات ومعضلات مختلف توسط صدرا برطرف شده است. ملاصدرا هدف فلسفه را شناخت خدا و تشبه به او قرار داده است و لذا شناخت خدا که ارتباط مستقیمی با مبحث ما دارد کاملا با فلسفه هم جوشی دارد. جهت چهارم این بحث در معارف قرآن است. معارف قرآن به سلسله مباحث و موضوعات و علوم داخل قرآن اطلاق میشود. یکی از این معارف، مسأله تجربهی دینی است.
اهداف تحقیق:
درهر مبحث علمی شناخت اهداف آن مبحث بسیار مهم است. و اهداف هر بحثی بسته به نقش آن بحث و تأثیرگذاری آن در مباحث دیگر و مسائل روز، مشخص میشود. شناخت تحولات جدید در حوزهی تجربهی دینی بر ما روشن میسازد که این موضوع چه اهدافی را دنبال میکند. این بحث در گذشته دارای ارزش چندانی نبود وکسی به اهمیت آن پی نبرده بود. اما با ورود علوم جدید ومسائل جدید به داخل کشور، این بحث آهسته آهسته اهمیت خود را نشان داد، به گونهای که در دورهای از زمان به محوریترین مباحث کلامی تفسیری تبدیل شد. براساس همین بحثها و مقالات و کتابهای مختلفی در کشور ما مطرح شد که هریک به نوبهی خود دارای ارزش ویژهای است.
بحث تجربه دینی کلیدیترین مباحث الهیاتی را هدف قرار داده است و آنها را مورد بررسی قرار می‌دهد و در صورت کم توجهی به این مسائل، اساس الهیات را متزلزل میسازد. و لذا هدف این تحقیق بررسی جنبههای مختلف بحث تجربهی دینی، خصوصا جنبهی ادراکی و شناختی آن است. تجربهی دینی در درون خود مسائل بسیار زیادی را دارا میباشد که توجه به هرکدام از آنها درخور اهمیت است. یکی از مباحث مطرح شده در تجربه دینی گوهر دین است. تجربه دینی به این پرسش پاسخ میدهد که اساس و محور هر دینی چیست؟ آیا دین دارای هستهای است و اگر دین به این شکل ترسیم شود، محور دین چیست؟ برخی بر این عقیدهاند که محور دین امری معنوی است و ما میتوانیم با استدلال و تفکر به این محور دست یابیم.
برخی هم بر این عقیدهاند که محور دین امری معقول نیست، بلکه امری احساسی است و با استدلال عقلی نمیتوانیم به مرکز دین برسیم. در مکاتب فکری و فلسفی دربارهی محور دین اظهار نظرهای مختلفی شده است و هرکس به اندازهی توان خود به این پرسش پاسخ داده است. تجربهی دینی محور دین را از جنس امور معنوی میداند. گوهر دین نزد این تفکر همان تجربه دینی است. اما ماهیت وچگونگی این تجربه اختلاف برانگیز بوده است و نحلههای مختلفی دربارهی محور این تجربه به وجود آمده است. شلایرماخر تجربه دینی را امری احساسی و غیر ادراکی میدانست،[5] اما عدهای هم از ادراکی بودن این تجربه سخن گفتهاند. دسترسی به پاسخ این مسأله خصوصا از زبان قرآن نیازمند غور در قرآن و تفاسیر و روایات است. بنابراین درک درست از تجربه دینی میتواند در نوع تفکر ما و جهانبینی ما نقش اساسی ایفا کند.
نکتهی مهم دیگری که در بحث تجربه دینی به آن پاسخ داده میشود این است که آیا بر فرض وجود چنین تجارب و مکاشفات و مشاهداتی، آیا ارزش معرفت شناختی این باورها تا چه حد است؟ آیا چنین مشاهداتی ما را در راه رسیدن به باور صادق موجه همراهی میکند یا نه؟ و آیا این امور می‌تواند اعتقادات ما را توجیه کند یا اینکه صرفا به اندازهی تاییدی برای باورهای ما به شمار میرود. اگر ارزش معرفت شناسی این تجارب اثبات شود نقش خود را در نظام اعتقادی ما به خوبی نشان خواهد داد. و ما به صورت موجهی میتوانیم در نظام باورهای خود از این امور استفاده نمائیم.
به علاوه کنکاش در این تجارب به ما میفهماند که شروط، اسباب، و موانع یک تجربهی موفق چه چیزهایی هستند. آیا رسیدن به چنین تجربهای با چه خطرات و موانعی مواجه است و آیا همگان می‌توانند به
چنین تجاربی دست پیدا کنند یا خیر. اگر این راه اختصاصی نیست، شرایط رسیدن به این هدف چگونه است؟ از آنجا که بسیاری از مباحث فلسفی، کلامی، تفسیری، عرفانی مبتنی بر این بحث است و در کشور ما هم این مسأله مناقشه برانگیز بوده است، لذا به نظر میرسد که تلاش هر چه بیشتر ما در این راه، کمک شایانی به سایر مباحث از این دست مینماید.
قرآن کریم به عنوان متن اصلی اسلامی و محور تمامی علوم اسلامی توجه خاص به این گونه تجارب و دریافتهای قدسی نشان داده است. تلاش ما در این پایان‌نامه نشان دادن میزان اهتمام قرآن به این بحث و بررسی موارد ذکر شده در کلام الهی و پی بردن به نگرش قرآن دربارهی حجیت این تجارب میباشد.
دلائل انتخاب موضوع:
نگارندهی این پایان‌نامه بعد از مشورتهای بسیاری با اساتید محترم این موضوع را انتخاب نمود. زیرا این موضوع دارای ویژگیهای مثبت زیادی است که در اینجا به برخی از آن موارد اشاره میکنیم: